Βήματα προόδου…
Η Δύση, τα τελευταία 65 χρόνια, έκανε σημαντικά βήματα προόδου στον τομέα της εργατικής και κοινωνικής πολιτικής. Αυξήθηκαν τα κατώτατα όρια αποδοχών, βελτιώθηκαν οι ασφαλιστικές παροχές, αναπτύχθηκε η τεχνολογική εκπαίδευση. Υπήρξε μέριμνα για τους ανέργους, για τους αστέγους, για τους άπορους, για τις εργαζόμενες μητέρες.
Σε καμιά περίπτωση όμως δεν μπορούμε να λέμε πως πλησιάσαμε στη λύση του εργατικού προβλήματος. Κι αυτό γιατί ο εργάτης, υπό οποιοδήποτε καθεστώς, θα βρίσκεται πάντα σε σχέση εξάρτησης. Αντίθετα, μέσα από μια παρατεταμένη πολιτική αδράνεια τα τελευταία 15 χρόνια, δημιουργήσαμε τις προϋποθέσεις να προκύψουν σχέσεις εξάρτησης πάνω και σε άλλες κοινωνικές ομάδες όπως οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι μικροεπενδυτές, πρόβλημα που σταδιακά πλέον επεκτείνεται ακόμα και σε επίπεδο κρατών. Αποτύχαμε να εξασφαλίσουμε πλήρη απασχόληση και η αυθαίρετη και άνιση διανομή του πλούτου και των εισοδημάτων έγινε κανόνας.
Αν τα κράτη μπορούσαν να μάθουν να εξασφαλίζουν πλήρη απασχόληση για τον εαυτό τους, με την εσωτερική τους πολιτική, δεν θα χρειάζονταν σημαντικές οικονομικές δυνάμεις για να στρέφουν το συμφέρον μιας χώρας ενάντια στο συμφέρον των γειτόνων της. Έτσι, θα υπήρχε ακόμη χώρος για το διεθνή καταμερισμό της εργασίας και για το διεθνή δανεισμό σε κατάλληλες συνθήκες, ενώ δεν θα υπήρχε πλέον πιεστικό κίνητρο ώστε μια χώρα να χρειάζεται να επιβάλει τα εμπορεύματά της σε μια άλλη ή να αποκρούσει τις προσφορές των γειτόνων της.
Όχι βέβαια επειδή κάτι τέτοιο θα ήταν αναγκαίο για να την καταστήσει ικανή να πληρώσει ότι επιθυμεί να αγοράσει, αλλά με ρητό σκοπό να ανατρέψει την ισσοροπία των πληρωμών, έτσι ώστε να αναπτύξει ένα ευνοϊκό γι΄ αυτήν εμπορικό ισοζύγιο.
Υπό αυτό το πρίσμα, το διεθνές εμπόριο θα έπαυε να είναι αυτό που είναι, δηλαδή, μέσο απελπισίας για τη διατήρηση της εγχώριας απασχόλησης με την επιβολή πωλήσεων σε αλλοδαπές αγορές και των περιορισμό των αγορών – πράγμα που, ακόμα κι όταν στέφεται από επιτυχία, απλά μετατοπίζει το πρόβλημα της ανεργίας στο γείτονα, που έχει ηττηθεί – και θα μετατρέπονταν σε εκούσια και ανεμπόδιστη ανταλλαγή αγαθών και υπηρεσιών σε συνθήκες αμοιβαίου οφέλους.
Άρα, αν δεν θέλουμε να ζήσουμε το τέλος της Ιστορίας, οφείλουμε να αναθεωρήσουμε το σύστημα οργάνωσης των σημερινών κοινωνιών και να επαναπροσδιορίσουμε έννοιες όπως η οικονομία, το νόμισμα, η αξία, τόσο στη καθημερινότητά μας, όσο και στο σύγχρονο κόσμο γενικότερα.
φ.α.
Explore posts in the same categories: ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, Ματιές στο παρελθόν
