Ποιός τελικά έριξε τη Κυβέρνηση της ΝΔ το ‘93;

 Η εύκολη απάντηση είναι ο Σαμαράς! Αν ρίξουμε όμως μια ματιά στη παρακάτω ιστορία, ίσως κάποιοι να αλλάξουν γνώμη:

Στις 30 Μαρτίου υπεγράφησαν οι συμβάσεις 7160 (με ERICSSON / INTRAKOM) και 7170 (με SIEMENS AG/ΣΗΜΕΝΣ ΤΗΛΕΜΗΧΑΝΙΚΗ) για την προμήθεια στον ΟΤΕ 84.000 ψηφιακών κυκλωμάτων και 20.000 ψηφιακών παροχών. Τεχνολογιών EWSD & AXE 10 των άνω δύο συμβαλλομένων αντιστοίχως. Στις συμβάσεις υπάρχει πρόβλεψη για την κάλυψη των αναγκών του προγράμματος 1988-1992 του ΟΤΕ μεταξύ των δύο εταιριών. Πράγματι τον Φεβρουάριο 1989 πραγματοποιείται διαγωνισμός για την προμήθεια 470.000 ψηφιακών παροχών και 135.000 ψηφιακών κυκλωμάτων.

Στις 19 Μαΐου 1989 το Δ.Σ. του ΟΤΕ αποφάσισε να κατακυρώσει τον διαγωνισμό στις εταιρίες ERICSSON/INTRAKOM και SIEMENS/ΣΗΜΕΝΣ. Τον επόμενο μήνα αναλαμβάνει η κυβέρνηση Τζαννετάκη. Η νέα διοίκηση του ΟΤΕ, ύστερα από επαναδιαπραγμάτευση, ενέκρινε την κατακύρωση. Τελικώς την 31^η Ιανουαρίου ο πρωθυπουργός Ξ. Ζολώτας και οι πολιτικοί αρχηγοί Κ. Μητσοτάκης, Α. Παπανδρέου και Χ. Φλωράκης συμφώνησαν να υπογραφούν οι βελτιωμένες (κατά 6 δις δραχμές έναντι της αρχικής) συμβάσεις. Είναι οι συμβάσεις 7220 και 7230 της 1^ης Φεβρουαρίου 1990 με τις δύο εταιρίες αντιστοίχως.

Εν συνεχεία την 5^η Δεκεμβρίου 1991 υπεγράφησαν οι συμβάσεις 7300 και 7310 μεταξύ των ίδιων εταιριών και του ΟΤΕ για την προμήθεια σημαντικού αριθμού νέων ψηφιακών παροχών και κυκλωμάτων. Οι συμβάσεις αποτελούν επέκταση των συμβάσεων 7220 και 7230.

Τον Μάρτη του 1992 το Δ.Σ. του ΟΤΕ αποφάσισε να προκηρύξει ανοικτό μειοδοτικό διαγωνισμό για την προμήθεια 1.100.000 ψηφιακών παροχών. Στον διαγωνισμό, ο οποίος πραγματοποιήθηκε την 23η Ιουλίου 1992, υπέβαλαν προσφορές οι εταιρίες ERICSSON, SIEMENS, ALCATEL, AT&T, και NORTHERN TELECOM. Στο μεταξύ ο ΟΤΕ είχε πραγματοποιήσει επιπλέον παραγγελίες προς τις ERICSSON/INTRACOM και SIEMENS/ΣΗΜΕΝΣ για 740.000 ψηφιακές παροχές και 300.000 ψηφιακά κυκλώματα, με τη διαδικασία επέκτασης των προηγούμενων συμβάσεων.

Συνέβησαν τότε τα εξής περίεργα. Ύστερα από πρόταση της επιτροπής αξιολόγησης οι προσφορές των ALCATEL, AT&T, και NORTHERN TELECOM απερρίφθησαν ως ευρισκόμενες εκτός του αντικειμένου του διαγωνισμού. Έμειναν έτσι να διεκδικούν την κατακύρωση οι ίδιες πάντα δύο εταιρείες. Με ελάχιστες μεταξύ τους διαφορές.

Αυτά είναι αφτιασίδωτα τα γεγονότα. Πρέπει να σημειωθεί πως οι επεκτάσεις των συμβάσεων είχαν εγκριθεί για να μην καθυστερήσει ένα πρόγραμμα ταχείας ανάπτυξης (crash program), το οποίο είχε συνταχθεί για λογαριασμό του ΟΤΕ από την εταιρία COOPERS & LYBRAND με χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και εξετελείτο, μέσα σε στενά χρονικά όρια, χρηματοδοτούμενο επίσης από την κοινότητα. Στις επεκτάσεις αυτές εξάλλου υπήρχε ρήτρα ότι, εάν στον επόμενο διαγωνισμό επιτυγχάνονταν χαμηλότερες τιμές, αυτές θα ίσχυαν για επανακοστολόγηση των βάσει των επεκτάσεων προμηθειών. Η προκύπτουσα διαφορά θα έπρεπε να επιστραφεί στον ΟΤΕ.

Από δω αρχίζει η περιπέτεια, η οποία οδήγησε στην πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Η αδυσώπητη σύγκρουση δηλαδή, μεταξύ κυβέρνησης και των δύο εταιριών, οι οποίες είχαν προκριθεί για κατακύρωση. Επειδή ο αποκλεισμός των τριών, για πρώτη φορά συμμετεχουσών σε διαγωνισμό του ΟΤΕ εταιριών (εκ των μεγαλυτέρων και σοβαροτέρων στον κόσμο, στον τομέα των τηλεπικοινωνιών), προκάλεσε αμφιβολίες για την ορθότητα της απόφασης, εκλήθη ως σύμβουλος από πλευράς κυβέρνησης -ΟΤΕ η Ιαπωνική Τηλεφωνική εταιρία. Η απόφαση συνάντησε οξύτατη αντίδραση των διοικήσεων INTRACOM και ΣΗΜΕΝΣ. Η εν συνεχεία εξέλιξη υπήρξε απρόβλεπτη. Πολύ σύντομα η ιαπωνική εταιρία εζήτησε να διακοπεί η συνεργασία για λόγους ηθικής τάξης. (Απεφάσισε να συμμετάσχει σε διαγωνισμό στη Βουλγαρία, στον οποίο θα συμμετείχε και ο ΟΤΕ). Παράλληλα ο πρωθυπουργός επέμεινε και επέβαλλε το άνοιγμα των οικονομικών προσφορών των τριών αποκλεισμένων εταιριών. (Κατά περίεργη σύμπτωση όρος περί του αντιθέτου είχε περιληφθεί στη διακήρυξη του διαγωνισμού). Με αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί σημαντικότατη διαφορά προς τα κάτω σε σύγκριση με εκείνες των εγκριθεισών προσφορών.

Με την εκτέλεση της απόφασης κατακύρωσης του διαγωνισμού ο ΟΤΕ θα υφίστατο δύο πολύ σημαντικές ζημιές. Πρώτα το κόστος του αντικειμένου του διαγωνισμού θα ήταν υπερβολικά και αδικαιολόγητα υψηλό. Και δεύτερον θα έχανε τις επιστροφές από INTRACOM και ΣΗΜΕΝΣ, βάσει των όρων προηγούμενων συμβάσεων (των κατ’ επέκταση). Αντιστρόφως οι εταιρίες INTRACOM και ΣΗΜΕΝΣ, πέραν των κερδών τα οποία θα έχαναν, αν αποκλείοντο, θα έχαναν την αποκλειστικότητα στις προμήθειες του ΟΤΕ και θα αναγκάζονταν να επιστρέψουν σημαντικότατα ποσά λόγω των υποχρεώσεων τους βάσει των όρων των κατ’ επέκταση συμβάσεων.

Εν τω μεταξύ τον Αύγουστο του 1993 είχε ψηφισθεί από τη Βουλή ο νόμος 2167 περί του Οργανισμού Τηλεπικοινωνιών της Ελλάδος (ΟΤΕ), ο οποίος προέβλεπε, μεταξύ άλλων, νέα διάρθρωση του εταιρικού κεφαλαίου και στρατηγική συμμαχία με αξιόπιστη ξένη εταιρία. Αυτή θα αναλάμβανε το management του οργανισμού. Ήταν φυσικό το θέμα της κατακύρωσης του διαγωνισμού της 23ης Ιουλίου 1992 να εξετασθεί μέσα στο νέο αυτό πλαίσιο. Και η κυβέρνηση κατέληξε να παραπέμψει το θέμα στον μέλλοντα στρατηγικό εταίρο. Όψε ποτέ. Οι συνέπειες της απόφασης είναι γνωστές. Αποσταθεροποίηση με ενέργειες κυρίως της διοίκησης της INTRACOM και εντέλει πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Ο διαγωνισμός τελικά κατακυρώθηκε στις INTRACOM και ΣΗΜΕΝΣ τον Απρίλιο του 1994, επί κυβέρνησης Α. Παπανδρέου. Δεν εφαρμόσθηκε ποτέ ο όρος των συμβάσεων 1992-1993, σύμφωνα με τον οποίο οι τιμές που θα επιτυγχάνονταν στον διαγωνισμό θα ίσχυαν αναδρομικώς και για τις εν λόγω συμβάσεις.

Η αβλεψία των τραπεζών και η ασφάλεια του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

 Οι τράπεζες, εκτός από το να αρμέγουν τους καταναλωτές, οφείλουν να προβλέπουν πιθανές αναταράξεις στο χρηματοπιστοτικό σύστημα και να έχουν έτοιμα σχέδια δράσης για την αντιμετώπιση κάθε είδους πιθανής κρίσης.

 Αν για παράδειγμα είχαν δημιουργήσει ένα κοινό ταμείο αποταμίευσης για πιθανές διασώσεις προβληματικών πιστωτικών ιδρυμάτων, σήμερα, δεν θα ήταν αναγκαίο οι Κυβερνήσεις να ξοδεύουν τα χρήματα των φορολογουμένων για να στηρίξουν τις αποτυχημένες επενδυτικές επιλογές τους.

Ρήξη στη σχέση Ουάσιγκτον – Λονδίνου;

Ο Γ. Μπράουν αιφνιδίασε τους πάντες στην πρόσφατη σύνοδο υπουργών οικονομικών της G-20 προτείνοντας να επιβληθεί διεθνώς φόρος επί των χρηματοοικονομικών συναλλαγών. Η πρόταση του κ. Μπράουν απορρίφθηκε από τον υπουργό οικονομικών της Αμερικής κ. Τίμοθι Γκέιτνερ και ακολούθως από το συμβούλιο υπουργών της G-20.

Ο κ. Σαϊμον Τζόνσον, καθηγητής οικονομικών στο Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), έδωσε εύσημα στον κ. Μπράουν και επεσήμανε πως μια πιθανή νέα ¨φούσκα¨ στα χρηματιστήρια και τις αγορές εμπορευμάτων είναι πλέον ικανή να προκαλέσει ρήγμα στο παραδοσιακό ενιαίο μέτωπο Ουάσιγκτον – Λονδίνου.

Η πρακτική σημασία της πρότασης του Άγγλου Πρωθυπουργού κ. Γκόρντον Μπράουν.

 Η Αυστριακή κυβέρνηση σε πρόσφατη οικονομική μελέτη της, διαπίστωσε πως αν επιβάλλονταν διεθνώς φόρος της τάξης του 0,005% επί των χρηματοοικονομικών συναλλαγών, θα απέδιδε περίπου 500 δις. Ευρώ ετησίως. Περίπου δηλαδή το ποσό που δαπάνησαν από πέρσι το Σεπτέμβριο οι ανά τον κόσμο κυβερνήσεις για να διασώσουν τις προβληματικές τράπεζες.

Φανταστείτε τα έσοδα του κράτους αν ο συντελεστής αυτός διαμορφώνονταν σε επίπεδα 0,05 ή 0,25%!!!. Σε αυτή τη περίπτωση θα μπορούσαμε να μιλάμε για μια εξαιρετική πηγή χρηματοδότησης για την άσκηση κοινωνικής πολιτικής και της άμβλυνσης των οικονομικών ανισοτήτων στην κατεύθυνση της αναδιανομής του πλούτου στο πεδίο της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Η λογική της παραπάνω προσέγγισης έχει τις ρίζες της στην πρόταση του οικονομολόγου Τζεϊμς Τόμπιν στη Κυβέρνηση Νίξον το 1971 σε μια προσπάθεια περιορισμού των φαινομένων κερδοσκοπίας επί των ισοτιμιών νομισμάτων.

Ο κ. Μπράουν επανέφερε τη πρόταση Τόμπιν στο πρόσφατο συμβούλιο Υπουργών Οικονομικών της G-20, όπου και αυτή τη φορά απορρίφθηκε από τον Αμερικανό υπουργό οικονομικών, αλλά και από τους υπολοίπους υπουργούς της G-20.

 Αν τώρα εμείς κάνουμε μια ευθεία αντιστοιχία τι σημαίνει για την παγκόσμια πολιτική ιστορία περίοδος Νίξον, εύκολα μπορούμε να κατανοήσουμε ποια η ποιότητα των ηγετών του πλανήτη που σήμερα επιδιώκουν ή καλύτερα απειλούν, να καθορίσουν το μέλλον μας.

Τέλος, αξίζει να θυμίσουμε πως ο ¨φόρος Τόμπιν¨ αποτελεί πάγιο και βασικό αίτημα του Παγκόσμιου Κινήματος κατά της ανεξέλεγκτης κερδοσκοπίας του κεφαλαίου.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ:

Φόρο στις διεθνείς συναλλαγές πρότεινε στην Ε.Ε. ο Γ. Παπανδρέου.

Ο φόρος Τόμπιν επιστρέφει… ευρύτερος.

«Ο μολύνων την οικονομία να πληρώνει»

Υπέρ του φόρου Τόμπιν ο γερμανός υπουργός Οικονομίας.

«Κοινωνικός αποκλεισμός των Ρομά», η περίπτωση της Λευκάδας.

Ερώτηση προς τον κ. Υπουργό Εσωτερικών

Η Ελλάδα, παρουσιάζει σημαντικό πρόβλημα κοινωνικής ενσωμάτωσης και προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων της κοινότητας των Ρομά, γεγονός το οποίο αναδεικνύεται από πολλούς οργανισμούς τόσο διεθνείς όσο και εθνικούς. Συγκεκριμένα, εκτός από την καταδίκη της Ελλάδας τον Ιούλιο του 2008 από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για «γκετοποίηση» των ανήλικων Ρομά (Υπόθεση Σαμπάνη κ. Ελλάδας) , στις 19/02/09 δημοσιεύθηκε η έκθεση ανεξάρτητου εμπειρογνώμονα των Η.Ε για την κατάσταση των μειονοτήτων στην Ελλάδα, όπου γίνεται εκτενής αναφορά στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Ρομά. Ταυτόχρονα, εκκρεμεί η συλλογική διαμαρτυρία της Interights (Αρ. 49/2008) κατά της Ελλάδας στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, για υποχρεωτικές εξώσεις Ρομά, διακρίσεις στη στέγαση και γενικότερο κοινωνικό αποκλεισμό από την ελληνική κοινωνία καθώς και για την αδυναμία της ελληνικής κυβέρνησης να εφαρμόσει την αντίστοιχη Απόφαση του Δεκεμβρίου 2004.  

Χαρακτηριστικό  παράδειγμα αποτελεί ο καταυλισμός  Ρομά στη Λευκάδα, όπου καταλύουν πρόχειρα τα τελευταία τρία χρόνια δίπλα σε χωματερή μετά από αναγκαστική έξωσή τους από άλλη περιοχή της πόλης της Λευκάδας, χωρίς προηγούμενη διαβούλευση τους και χωρίς πρόβλεψη για ηλεκτροδότηση, υδροδότηση ή εγκατάσταση αποχετευτικού συστήματος. Ελλείψεις που υποβαθμίζουν περεταίρω τις συνθήκες διαβίωσής τους. 

Δεδομένου ότι υπάρχει πρόβλεψη για προγράμματα  στέγασης και ιατροκοινωνικής περίθαλψης ήδη από το 2002, στο πλαίσιο του  Ολοκληρωμένου Προγράμματος Δράσης προκειμένου να αμβλυνθούν οι κοινωνικές ανισότητες και να επιτευχθεί η κοινωνική ένταξη των Ελλήνων Τσιγγάνων, ΚΥΑ 1295/Β’/4-10-2002, το οποίο δεν εφαρμόζεται καθώς και ότι ήδη από το 2006 ο Επίτροπος Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του Συμβουλίου της Ευρώπης τόνισε την μέχρι τότε αποτυχία εφαρμογής του,

Ερωτάται  ο κ. Υπουργός ,

Προτίθεται να λάβει άμεσα μέτρα για τη δημιουργία οικισμού και την προώθηση της κοινωνικής ένταξης της κοινότητας των Ρομά στη Λευκάδα, όπως άλλωστε προβλέπεται από την ΚΥΑ 1295/Β’/4-10-2002; 

Οι ερωτώντες βουλευτές, Βασίλης Μουλόπουλος, Νίκος Τσούκαλης.